Spośród różnych gatunków literackich przypuszczalnie listy najgłębiej odzwierciedlają duszę autora. Styl epistolarny charakteryzuje się bowiem naturalnością i swobodą. W listach dusza przedstawia się taką, jaką jest, ze swymi niepokojami i pragnieniami, radościami i cierpieniami, zaletami i wadami. Styl to człowiek - powiedział grecki historyk i retoryk, Dionizjusz z Halikarnasu.

          Listy są najwierniejszym obrazem człowieka, ponieważ obnażają go, pokazując jego upodobania, jego delikatność lub naturalną surowość, jego umiłowanie dobra lub jego zaabsorbowanie miłością własną. Należy głęboko żałować, że Ojcowie Barnabici (wł. Barnabiti) i Siostry Anielanki (wł. Angeliche) odnaleźli zaledwie dwanaście listów ich Ojca i Założyciela, św. Antoniego M. Zaccarii.

          Lecz i ta skromna ilość wystarczy, by zrozumieć naturę tej gorącej i wspaniałomyślnej duszy, która nie myśli o sobie samej, ale opłakuje swoje wady i której stałą troską jest uświęcenie adresatów. Żadnego stylu wymuszonego, żadnych efektów wyobraźni czy retoryki. Tylko prawda - prosta i naga, aczkolwiek często wyrażana z ciepłem i zrozumieniem. Tak prosta, jak dusza i serce świętego Pawła, którego Antoni Maria Zaccaria kochał i którego pokornym synem się mianował. „Postanowiłem bowiem, będąc wśrd was, nie znać niczego więcej, jak tylko Jezusa Chrystusa, i to ukrzyżowanego” (1 Kor 2, 2). Te słowa św. Pawła, Założyciel Ojców Barnabitów przyjął jako swoje na zawsze. My będziemy sobie o tym przypominać w trakcie lektury tych skromnych pism.

Co oznacza napis: “IC XC +” zamieszczany na
początku każdego listu św. Antoniego M. Zaccarii?



Otóż u góry każdej strony rękopisu, św. Antoni Maria - zapisywał inwokację. Zazwyczaj był to monogram “IC XC +”, pierwsze i ostatnie litery IHSOYC XRISTOC, co w jęz. greckim znaczy, „Jezus Chrystus” - graficzny symbol tradycji bizantyjskiej. Dodatkowy krzyż za monogramem oznacza „ukrzyżowany”.