Święty Antoni Maria Zaccaria przychodzi na świat roku 1502 w Cremonie, 50 mil na południowy - wschód od Mediolanu. Jego szlachecka rodzina przypuszczalnie pochodziła z gałęzi patrycjuszy z Genui. Ojciec -Lazzaro- zmarł, gdy Antoni Maria miał zalewie dwa lata. Matka -Antonina Pescaroli - osiemnastoletnia wówczas wdowa, całkowicie poświęciła się wychowaniu syna.

Antoni Maria uczęszcza na uniwersytet Padewski, miejsce edukacji takich naukowców jak: Paolo Giustiniani (zm. w 1528 r.) i Gasparre Contarini (1483 - 1542). Zawiera przyjaźń przede wszystkim z Serafino Aceto da Fermo (1496 - 1550), który następnie został Kanonikiem Laterańskim i twórcą dzieł ascetycznych.

W 1524 roku w Padwie Antoni Maria zdobywa dyplom doktora medycyny, poczym powraca do rodzinnego miasta - Cremony.

Nie przejmując się zarazą, Antonio Maria Zaccaria bez zbytniej ostrożności, leczy biedaków zarażonych przez dżumę, poświęcając się dla nich z fachowością i wielkim oddaniem.

Antoni Maria wybiera na swych przewodników duchowych ojców Dominikanów z Cremony, którzy prowadzili kościół pw. św. Dominika. Tam tez spotyka fra Marcello, którego wybiera na swego ojca duchowego. Po jego śmierci, powierza się kierownictwu innemu dominikaninowi, fra Battista Carioni da Crema (1460 - 1534).

W 1529 roku Antonio Maria Zaccaria przyjął święcenia kapłańskie z rąk Jego Ekscelencji ks. Biskupa Luca di Seriate. Antoni Maria celebruje Mszę Świętą Prymicyjną w kościele bizantyjskim pw. św. Witalisa, uchodzące za jednej z najstarszych kościołów w Cremonie.

Zakłada grupę osób świeckich o nazwie "Przyjaźń" "amicizia", której członkiem jest także niezwykła osoba - Valeria degli Alfieri, przyszła fundatorka Zakonu św. Marty w Cremonie.

Wygłasza niektóre katechezy na temat Przykazań bożych, z których zachowały się jedynie sześć, wygłoszonych w latach 1529 - 1530. Św. Antoni Maria Zaccaria tłumaczy Słowo Boże, uczy modlitwy myślnej, nakłania grupę "przyjaciół" "amici" do częstych spotkań.

Razem z hrabiną Ludovicą Torelli uczęszczają do koła odnowy [duchowej], Oratorium Wiecznej Mądrości, "l'oratorio dell'Eterna Sapienza" założonej przez Giovanni Antonio Bellotti i kierowanego przez czcigodnego Arcangela Panigarola. To tutaj św. Antoni Maria Zaccaria spotyka Bartolomeo Ferrari, notariusza, Gian Antonio Morigię, architekta - przyszłych współzałożycieli Zgromadzenia. W Oratorium poznaje również, fra Battista da Cremona, ojca duchowego, Giangiacomo de'Casei, Francesco da Lecco, kanonika z kolegiaty Desio, Dionigi da Sesto, Francesco Crippa, Battista Soresina, Camillo Negri i innych.

Wspólnota staje się zalążkiem, który da życie Zgromadzeniu Księży Regularnych św. Pawła, "Congregazione dei Chierici Regolari di San Paolo" zwanych od 1545 roku Barnabitami.

W 1533 roku św. Antonio Maria Zaccaria rozpowszechnia w Mediolanie zwyczaj, dzwonienia w dzwony o godzinie 15:00 w każdy piątek, jako znak wspomnienia śmierci Jezusa na krzyżu.

18 lutego 1533 roku, w Bolonii, papież Klemens VII zatwierdza nowy Zgromadzenie Barnabitów.

W Mediolanie, w 1534 roku św. Antonio Maria Zaccaria uzyskuje prawo celebracji czterdziestogodzinnego nabożeństwa, czyli adoracji Najświętszego Sakramentu przez 40 kolejnych godzin. Zwyczaj ten rozpowszechnił się w innych kościołach Mediolanu.

Siostry Anielanki, duchowe córki Antoni Zaccarii osiedlają się w domu podarowanym im przez hrabinę Ludovica Torelli w parafii św. Eufemii w Mediolanie. W 1536 roku hrabina Guastalli przekazuje Zaccarii i jego pierwszym współbraciom, dom w pobliżu św. Ambrożego.

26 lutego 1536 roku św. Antonio Maria Zaccaria wręcza habity pierwszej grupie Anielanek, wśród których jest Paola Antonia Negri charyzmatyczny lider rodzin Zaccariańskich po 1539 roku. Nazwa "Anielanki", "Angeliche" została wymyślona przez szesnastoletnią nowicjuszkę Agnese Baldironi. 15 stycznia 1535 roku papież Paweł III zatwierdza Zgromadzenie Sióstr Anielanek, pierwsze konsekrowane i uprawnione do opuszczenia klauzury w celu prowadzenia apostolatu.

W 1537 roku grupa Anielanek i Barnabitów, zaproszona przez biskupa kardynała Nicolo Ridolfi, udaje się do Vicenzy, by przeprowadzić misję wśród kleru i wpływowej warstwy mieszczan i dokonać reformy klasztorów żeńskich św. Marii Magdaleny i Sylwestrynek z klasztoru benedyktyńskiego św. Sylwestra. Św. Antoni Maria Zaccaria towarzyszy w Vicenzy pierwszym siostrom Anielankom. Praca wydaje swoje pierwsze owoce w postaci powołań do Zgromadzenia. Oto pewien bogaty młodzieniec Tito degli Alessi decyduje się wstąpić w szeregi Ojców Barnabitów.

W 1539 roku św. Antonio Maria Zaccaria udaje się do Guastalli z misją rozjemczą. Musiał zakończyć spory między Ferrante Gonzaga i Ludovica Torelli, dotyczące sprzedaży posiadłości ziemskiej w Guastalli.

Ciągła i niestrudzona praca Świętego zagroziła Jego zdrowiu, osłabiając go do tego stopnia, że zostaje przewieziony do swego rodzinnego miasta Cremony. Tutaj w sobotę 5 lipca 1539 roku, w tym samym pokoju, w którym się urodził 37 lat wcześniej, otoczony przez matkę i najbardziej oddanych uczniów z Mediolanu, św. Antonio Maria Zaccaria umiera.

Od 9 kwietnia 1892 roku relikwie św. Antoniego Marii Zaccarii są czczone w Bazylice św. Barnaby w Mediolanie przy ulicy Commenda.